Mutluluğa Nasıl Ulaşırız?

Mutluluğa mücadele ederek ulaşabilir misiniz? Dile kolay gelmese de en büyük sır budur. Mutluluğu birkaç basit sözcüğe sığdırabilirim ama sadece beni dinleyip, duygularınızı tekrar etmekle mutlu olamazsınız. Mutluluk tuhaftır; onu aramadığınızda gelir.

Mutlu olmak için çaba harcamadığınızda, saflıktan ve yaşamın güzelliğinden doğan mutluluk beklenmedik ve gizemli bir biçimde birden beliriverir. Ama bu bir topluluğa katılmayı ya da biri olmaya çalışmayı değil, yüksek düzeyde bir kavrayışı gerektirir. Hakikat, kalbiniz ve zihniniz tüm uğraşlardan temizlendiğinde ve artık biri olmaya çalışmadığınızda ortaya çıkar. Zihniniz sakin olduğunda, gerçekleşen her şeye kulak verdiğinizde meydana çıkar. Bu sözcükleri dinleyebilirsiniz fakat mutluluğun gerçekleşmesi için öğrenmeniz gereken, zihninizi tüm korkulardan arındırmaktır.

Bir şeyden ya da birilerinden korktuğunuz sürece mutlu olamazsınız. Anne babanızdan, öğretmenlerinizden, sınavları geçmekten, ilerlemekten, Efendinize, hakikate yaklaşamamaktan, onaylanmamaktan, sırtınızın sıvazlanmamasından korktuğunuz sürece mutlu olamazsınız.

Hiçbir şeyden korkmazsanız, bir sabah uyandığınızda ya da yalnız başınıza yürürken, birden tuhaf bir şeyler olduğunu görürsünüz; aşk, hakikat, mutluluk denen şey davet edilmeden, çağrılmadan, aranmadan birden karşınıza çıkar.

Gençken doğru biçimde eğitilmeniz bunun için çok önemlidir. Şu an eğitim dediğimiz şey, eğitim falan değildir, çünkü kimse size bunlardan bahsetmez. Öğretmenleriniz sizi sınavları geçmeniz için hazırlar fakat size en önemli şeyden, yaşamdan bahsetmezler; çünkü çok az kimse nasıl yaşayacağını bilir.

Çoğumuz yalnızca hayatta kalır, bir biçimde sürükleniriz. Bu yüzden de yaşam korkunç bir şey haline gelir. Gerçekten yaşamak, büyük bir sevgi, derin bir sessizlik ve saflığın yanı sıra deneyim zenginliği de gerektirir. Açık bir biçimde düşünebilen, önyargılar, hurafeler, umut ya da korkularla sınırlandırılmamış bir zihin gerektirir. Tüm bunlar yaşamın kendisidir ve yaşamak için eğitilmiyorsanız, eğitimin hiçbir anlamı yoktur.

Düzenli, terbiyeli olmayı öğrenebilir ve tüm sınavlarınızı geçebilirsiniz; fakat toplum yapısal anlamda parçalanırken bu yüzeysel şeylere birincil önem atfetmek, tıpkı ev yaparken tırnaklarınızı temizleyip cilalamaya benzer. Görüyorsunuz, hiç kimse sizinle tüm bunlar hakkında konuşmuyor, hiç kimse sizinle bunların üstüne gitmiyor. Matematik, tarih, coğrafya gibi belli konuları çalışmak için günlerinizi harcarken, bu derin konuları konuşmak için de zaman ayırmanız gerekir. Bu, yaşamı zengin kılmak için gereklidir.

Jiddu Krishnamurti

Tasavvufun 4 kapısı...

Öğreti olarak kabul edilen Şeriat, Tarikat, Marifet ve Hakikat kapısının birer birer geçilerek "Hakikat"e ulaşıldığı kabul edilir.

Öğrencilerinden biri Mevlana'ya sormuş:

"Efendim bu 4 kapı meselesini ben pek anlayamıyorum.

Bana anlayabileceğim  bir lisanla anlatır misiniz?"

" Şimdi bak, karşı medresede dersini çalışan dört kişi var ve hepsi rahlelerine eğilmiş. Sen git bunların hepsinin ensesine bir şamar at, sonra gel sana anlatayım."

Öğrenci gitmiş birincinin ensesine bir tokat aksetmis. Tokadı yiyen derhal ayağa kalkıp arkasını dönmüş ve daha kuvvetli bir tokatla Mevlana’nın öğrencisini yere yıkmış. Öğrenci dayağı yemiş, geri dönecek ama hocasına itaat var.

Yaradana güvenip ikinciye de bir tokat aksetmis. O da derhal ayağa kalkıp elini kaldırmış. Tam tokadı vuracakken vazgeçip yerine oturmuş.

Öğrenci devam etmiş, üçüncüye de bir tokat atmış. Üçüncü şöyle bir kafasını çevirip baktıktan sonra çalışmasına devam etmiş.

Dördüncü, tokadı yemesine rağmen hiç oralı bile olmadan çalışmasına devam etmiş.

Öğrenci Mevlana'ya dönmüş, olanları anlatmış.

Mevlana: "İşte sana istediğin örnekler...

-Birinci, şeriat kapısını geçememiş biri idi. Şeriatta kısasa kısas olduğu için, tokadı yiyince kalktı, aynısını sana iade etti.

-İkinci, tarikat kapısındadır. Tokadı yiyince o da kalktı, tam tokadı iade edecekti ki tarikat öğretisinde verdiği söz aklına geldi. "Sana kötülük yapana bile iyilik yap". Onun için döndü, oturdu.

-Üçüncü, marifet kapısına kadar gelmiştir. İyinin ve kötünün tek Yaradandan geldiğini bilir, inanır. Yaradan bu kötülüğe hangi iblisi alet etti diye merakından şöyle bir donup baktı.

-Dördüncü, hakikat kapısını da geçmiştir. İyinin ve kötünün tek sahibi olduğunu ve aynı olduğunu bilir. Onun için donup bakmadı bile...

Mevlana

Birisi var...

Birisi var; aşkı bulmuş, sonra yitirmiş.

Son durakta dönmeyen bir yolcu bekleyen...

Susamış bahar çiçeklerini özlemiş.

Bir hüznün içinde,

hüzün onun içinde

Gözbebeklerindeki aydınlık şimdi çok uzak.

Yüreği fırtınada çırpınan kanatlar gibi yumuşak.

Birisi var; aşkı bulmuş ,sonra yitirmiş.

Kuytularda bitmeyen bir sevgi düşleyen...

Hayırsız yıllara ıslak umutlar sermiş.

Bir gecenin içinde,

gece onun içinde.

Birisi var; aşkı bulmuş sonra yitirmiş

Bir boşluğun içinde,

boşluk onun içinde.

http://www.youtube.com/watch?v=lU7dY2ZgdnU&feature=related

Galatasaraylı olmak...

hagi'nin hırsı, kewell'ın yüzündeki gülümseme, ilk yarısını 0-2 önde kapattıkları maçı 3-2 kaybeden real madrid'li futbolcuların şaşkınlığı, 5 metreden vurduğu kafayı taffarel'in nasıl çıkardığını anlamaya çalışan henry'nin boş gözlerle etrafa bakışıdır galatasaray. hagi'nin 30 metreden çatala astığı golün arkasından sabri ugan'ın attığı çığlık; ömer üründül'ün kupa gelince dudaklarından dökülen "korkunçç bir şeyy" feryadıdır. çıkık omzuna aldırmadan maça devam eden bülent kaptan'ın inancına; uefa finalindeki son penaltıyı gole çeviren popescu'nun deparına; fatih terim'in gözyaşlarına; metin oktay'ın "bizi sevenleri üzmeyelim baba" cümlesine bakmak gerekir ona dair sevginin ne olduğunu; nasıl bir şey olduğunu anlayabilmek içün.

kimi zaman meksika'da bir hapishane duvarında çıkar karşına adı, kimi zaman ryan giggs'in kariyerine dair anlattığı bir hikayede ya da gregory coupet'in bir röportajında... unutturmaz kendini, unutamazsın. türkiye denince galatasaray gelir aklına dünyadaki bir çok kişinin. hakan şükür gelir, hagi gelir, popescu gelir, fatih terim gelir.

galatasaraylı olmak, torununa, çocuğuna, arkadaşına, kardeşine anlatacak bir şeylerinin olmasını sağlar. turgay şeren'den bahseder eskiler, coşkun özarı'dan bahseder, prekazi'den bahseder, metin oktay'ı düşürmez dilinden misal. şampiyon kulüpler kupası'ndaki yarı finali anlatırlar. efsanevi mençıstır maçlarına değinmemek olur mu? onu da yaparlar. ya da neuşel maçlarına.

 biraz daha yaklaşırsın bugüne, 4 yıl üst üste şampiyonluk ve akabinde hiç yenilgi almadan gelen uefa kupası, süper kupa... 17 mayıs 2000 hani. türkiye'nin tek yürek olduğu gün. dünya üçüncüsü olan milli takım'ın ilk 11'indeki 7 futbolcu. sivas'ta 3-5 biten maçta arda'nın hırsı; hasan şaş'ın umudu; cevat hoca'nın inancı meze olur muhabbetlere.

galatasaraylı olmak, futbol mevzubahis ise, yılmamayı öğrenmektir. umuttur galatasaray zira. 1-2'lik maçı son 10 dakikada 3-2 kaybeden maldini'li milan'ın sahadaki "n'oluyor amına koyyim :/" duruşudur. 10 kişi kalan takımın mücadelesini gören arsene wenger'in yüzündeki endişedir.

yenilmiyor mu? yeniliyor. fark yemiyor mu en büyük rakibinden? yiyor. adı sanı duyulmamış takıma elenip avrupa'ya veda etmiyor mu? ediyor. ama ne fark eder ki? neyi değiştirebilir tüm bunlar? sevgisini mi eksiltir taraftarının; inancını mı azaltır; daha az bağırmasını mı sağlar tribünde? hiçbiri.. hiçbirini yapamaz. o yüzden galatasaraylılık sadakat ister. sabır ister; her koşulda bağrına basmayı gerektirir takımı. kaypak aşklar gibi günübirlik olmamıştır; ezeldir, ebed olacaktır.(Ekşi Sözlük)

Sahici bir sarsıntı, sahte bir dengeden iyidir.

Babamın öldüğü gün birine aşık olmuştum.

Bazen öyle olur.

Her şey üst üste gelir.

Polis olmasaydım, katil olurdum.

Çünkü sahici bir sarsıntı, sahte bir dengeden iyidir.

Binlerce ceset, binlerce katil ve bir evlilik gördüm.

Seni, intihar ettiğin gün tanıdım kızım.

Seninle o gün barıştım.

Şimdi sadece geceleri, yapayalnız ve yalınayak anlayabildiğim şeyler var.

Şimdi benim de yalanlara inanmaya ihtiyacım var.

Bütün çaresiz insanlar gibi, dağılan bir okul gibi.

Acılarımız da birbirine benziyor artık kızım.

Birbirine benzeyen parmaklar gibi.

Ama her birinin eşsiz bir izi var.

Bazen gözlerim doluyor karanlıkta.

Ama fısır fısır konuşmaya başlıyorsun yine kulağımın dibinde.

Hiç susmuyorsun.

Ağlamama asla müsaade etmiyorsun.

Her şey affedildi babacık diyorsun.

Hiç ayrılmayacağız diyorsun.

Keşke hep yanında olsaydım diyorum böyle konuştuğunu duyunca.

Bu kış çok kar yağar, belki beraber kayboluruz diyorsun sen bana.

Ama kar taneleri birbirine benzemez ki kızım?

Cesetler de benzemez.

Ama bir cinayet, başka bir cinayeti hatırlatır her zaman.

Koşan atlar, düşen atları hatırlatır.

Yağmur yağar.

Durur.

Tekrar başlar.

Yanlış yolda yürümek, doğru yolda beklemekten iyidir.

Beşikten mezara kadar.

Karanlıkta herkesle çarpışabilir insan.

Yalan mı söylüyorum sana?

Affet beni kızım.

Affet.

Bir sürü doğru söyledik ama.

Hiç burnumuz kısalmadı ki kızım.

Behzat Ç. 12. Bölüm