"Ah Zerdüşt, deli sevdalı seni, güvenden yanına yaklaşılmayan seni!
Eskiden beri böylesindir: Güvenle yaklaşırsın korkunç olana.
Gördüğün her canavarı okşamayı arzularsın.
Pençeleri üzerine örtülecek, bir nefeslik biraz ipeksi bir şey.
Onu hemen sevmeye hazırsındır.
Sevginin diri olanı, en yalnızın tehlikesidir.
Her şeye yetendir.
Deli sevdalılığım gülünçtür, kibirsizliğim!
Ve böyle buyurdu Zerdüşt, tekrar güldü.
Ayrıldığı dostlarını düşündü ve onlara haksızlık etmiş gibi bu düşüncelerine öfkelendi.
Hemen sonra ağladı. Zerdüşt, özlem ve öfke ile ağladı."
Nietzsche
